Lolo at Lola

 

Illustration by Pixabay

Ni Mariz Alliah K. Peṅaflor

2020

Mga Tauhan

 

Lola Turing

Pinang

Isa

Lito

Carding

Anita

Ana

Joy

Dra. Ferrer

Tagpuan

Maynila, kasalukuyan

 

 

 

 

Unang Yugto

Scene 1.1

Makikita si Lola Turing na umiiandayog

sa musika na nagmumula sa radio.

001 Ana: (Hihinaan ang musika) Lola, palagi n’yo na lang pong pinapatugtog ang kantang ito. Halos gasgas na itong cassette tape. Ayaw n’yo pa po ba itong palitan?

002 Turing: Apo, ang awiting ito kasi ang madalas naming sayawin ng Lolo mo. Kaya kahit wala na siya, kapag pinapatugtog ko ito ay bumabalik ang aming masasayang ala-ala.

003 Ana: Kayo talaga Lola, hinding-hindi n’yo pa rin nalilimutan ang nakaraan.

004 Turing: Syempre naman apo, matalas pa ang memorya ng Lola mo. Isa pa, ang masayang alaala ay hindi talaga kinakalimutan.

005 Ana: Paano nga po ulit kayo nagkakilala ni Lolo Anchay? Taga-quezon din po ba s’ya?

006 Turing: Hindi apo, isang dayo doon ang Lolo mo. Nagtagpo kami sa isang napakagandang gabi. Kami ng Lola Leticia ninyo ay minsang pumuslit papunta sa sayawan sa plaza. Ayaw na ayaw kasi ng tatay naming na lumalabas kami ng bahay. Doon sa sayawan ko nakilala ang Lolo mo.

007 Ana: Paano po?

008 Turing: Aba’y syempre, natipuhan ako ng Lolo mo kaya’y nilapitan n’ya ako.

009 Ana: Siguro po kayo ang pinakamaganda noong gabing iyon.

010 Turing: (Matatawa) Ikaw talaga apo, manang-mana ka sa pagiging bolero ng Lolo mo.

011 Ana: Hindi po, totoo po ang sinasabi ko. Kahit may edad na po kayo angat na angat pa rin ang inyong ganda Lola.

012 Turing: Iyan din ang laging sinasabi ng Lolo mo.

Habang sumasayaw si Lola Turing. Lalabas si Joy mula sa kwarto.

013 Joy:(Papatayin ang musika) Lola sorry po ah, pero nanonood po kasi kami ng mga friends ko sa kwarto eh, medyo maingay po yung music. Sorry po Lola, mamaya na lang po kayo magpatugtog. Thank you. (aalis)

014 Ana: Hay, sige po Lola, mamaya na lang po tayo magkuwentuhan. Magsasaing po muna ako at baka mapagalitan na ‘ko ni mama. (aalis)

Makalipas ang ilang minuto, darating si Anita.

015 Anita: O nay, hindi pa po kayo nakagayak? Anong oras na ah, baka mahuli na tayo sa appointment natin sa doktor. Ang bilin ko pa naman sa inyo ay dapat nakabihis na kayo para pagkatapos ko mamalengke ay diretso na tayo sa ospital.

016 Turing: Pasensya ka na anak, nalibang pala ako sa pagsasayaw, hindi ko namalayan ang oras.

017 Anita: Kayo talaga nay, sabi ko naman kasi sa inyo bawas-bawasan n’yo yang kakasayaw, eh kaya ho yata sumasakit na yang mga kasukasuan ninyo eh masyado na kayong napapagod. 

018 Turing: Anak, wala naman akong ibang mapagkaabalahan dito sa bahay bukod sa pagsasayaw.

019 Anita: Eh di ba may TV naman ho tayo, samahan ninyo manood ang mga bata para hindi kayo nababagot.

020 Turing: Ay, hindi ko naman maintindihan yung pinapanood nila eh. Kung hindi Ingles ay Koreano ba yung sinasabi? Hindi ko rin naman mabasa yung nakasulat sa ilalim. 

021 Anita: Ay siya, mababagot talaga kayo n’yan. Sige na nay, gumayak na kayo at aalis na tayo.

022 Turing: Ay sige eto na, mag-aalampay lang ako sandal. Paki-abot nga anak yung sandalyas ko syan sa ilalim ng sofa.

Pagkatapos magsandalyas ay aalis na sina Lola Turing at Anita.

Scene 2

Sa opisina ni Dra. Ferrer

023 Dra: Nay, ito po ang resulta ng x-ray ninyo. Wala naman hong problema sa inyong likod. Pero, dahil na rin ho sa inyong edad ay ina-advice ko po na iwasan na po natin yung pagbubuhat-buhat ng mabigat o yung sobrang exercise dahil habang nagkaka-edad ang isang tao nagiging fragile na rin ang mga buto natin.

024 Anita: Naku Dok, mabuti na lang ho at walang pilay itong si nanay, Ang kulit-kulit ho eh sabi ko naman kasi bawas-bawasan na ang pagsasayaw. Sa umaga ay may Zumba na, aba’y pag-uwi sa bahay sumasayaw nanaman. O ayan nay ha, narinig n’yo yung sinabi ni Dok.

025 Dra: Okay lang naman po iyon Mrs. Otero, yun nga lang kaylangan nang konting paghihinay-hinay, para hindi po mapilayan si nanay.

026 Turing: Pasensya na Dok, eh kasi naman kapag hindi ako gumalaw-galaw pakiramdam ko nanghihina naman ako.

027 Dra: Kung ganun po nanay, maghanap rin po kayo ng iba pang mapagkakaabalahan bukod sa pagsasayaw, gaya ng paglalaro ng board games, o pag-ga-gardening ng konti. Yung mga hindi masyadong mabigat pero malilibang ho kayo. At s aka ho babantayan n’yo rin yung inakain ninyo para hindi tumaas ulit ang BP ninyo. Delikado ho kapag inatake ulit kayo.

028 Anita: Maraming salamat po Doktora, mauna na rin po kami at gumagabi na.

029 Dra: Sige ho, mag-iingat po kayo.

Aalis na sina Lola Turing at Anita.

Scene 3

Sa bangketa. Makikita

Ang mga tindera sa kalsada.

030 Anita: Nakakaawa naman yung matanda ano? Nasaan kaya ang pamilya n’ya at pinabayaan naman s’ya dito sa kalsada?

031 Turing: Aba’y halika, eh may kaunting pera ako dito, eh itulong na natin ito sa kanya.

032 Anita: Nay, gusto ko rin naman s’ya tulungan, pero tayo din kasi nangangailangan ng pera ngayon, itabi n’yo na iyan dahil bibili pa kayo ng vitaimins n’yo. Saka napakarami nating basahan sa bahay.

033 Turing: Ano ka ba anak, kaunti lang naman ito saka minsan lang naman tayo nagbibigay. Eh maswerte na nga ako sayo at inaalagaan mo ako, eh yung pamilya n’ya iniwan na s’ya hindi ba? Tingnan mo nga nakakapag-vitamins pa ako kahit papaano.

034 Anita: Hay, ikaw talaga nanay ang hilig sa kawang-gawa. Sige na nga po alam ko namang hindi kayo titigil hangga’t hindi kayo pinagbibigyan.

Bibili ng basahan.

035 Turing: Ale, magkano ho ba yang tinda n’yo?

036 Pinang: tatlo P10 lang ho.

037 Turing: Ay s’ya bigyan mo nga ako ng halagang P100.

038 Pinang: Salamat ho.

039 Anita: Wala ho ba kayong kasamang nagtitinda? Pagabi na ho ah.

040 Pinang: Ay naku nag-iisa na lang ho ako sa buhay. Saka ditto na rin ho ako natutulog.

041 Turing: Talaga? Hindi ba delikado dito, saka masyadong malamig, magkakasakit ka.

042 Pinang: Eh ganoon talaga magkakakilala naman kami dito. At saka wala naman kaming ibang pupuntahan.

043 Turing: Ano mo bang pangalan mo?

044 Pinang: Pinang ho

045 Turing: Ako naman si Turing. Ito naman ang anak kong si Anita.

046 Lito: O Pinang mukhang paubos na yang tinda mo ah

047 Pinang: Ay oo, pinakyaw na nitong si Aling Turing. 

048 Lito: Aba’y ang swerte mo naman pala. Ale baka gusto mo rin ng tsinelas. Tamang-tama magaganda at matitibay ho ang mga tinda ko.

049 Turing: Naku sa susunod na ho at wala na ho akong pera dine.

050 Isa: Ikaw talaga Lito, pasensya na ho kayo ah ganyan lang ho talaga yan.

051 Turing: Ayos lang ho magaganda naman ho talga ang mga tinda n’ya.

052 Pinang: S’ya nga pala si Lito, ito naman si Isa. Mga kasama ko sila dito.

053 Anita: S’ya sige ho nanay Pinang, nanay Isa, at tatay Lito kailangan na rin po naming umalis. Mag-iingat po kayo dito ah. Tara na nay at gumagabi na.

054 Pinang: Sige ho, Salamat.

Scene 4

Sa opisina ni Dra. Ferrer.

055 Dra: Aba mukhang maganda ko yata ang aura n’yo ngayon nanay ah.

056 Anita: Paano ho dok, may nakakakuwentuhan na si nanay ngayon. Aba’y araw-araw na lang n’yang inuupuan yung mga nagtitinda doon sa bangketa.

057 Turing: Eh paano’y wala naman akong ibang ginagawa hindi ba?

058 Dra: Oo nga naman Mrs. Otera, mas maganda nga ho na may nakakausap na si nanay na kaedaran n’ya dahil mas sumisigla s’ya. At kapag ganoon na hindi stress si nanay mas hindi manghihina ang immune system n’ya.

059 Anita: Salamat ho Doktora. Mauna na ho kami. (aalis)

Scene 5

Makalipas ang isang linggo.

Sa bangketa

060 Pinang: Ang aga yata ng pamamalengke mo ah

061 Turing: Hindi ano ka ba, pinasyalan talga kita dine sa pwesto mo.

062 Pinang: Ay talaga ba? Ay s’ya maupo ka muna dine, kainit-init ba’t dito ka naman namamasyal?

063 Turing: Eh nakakabagot din naman yung palagi ka lang sa bahay, at saka maigi na rin ito para makapaglakad-lakad ng konti, exercise ba.

064 Pinang: Wala ka bang mga apo?

065 Turing: Meron, kaso malalaki na sila may mga kanya-kanya nang ginagawa. Hindi ko na sila masyadong nakakausap.

066 Pinang: Ganyan talaga ang buhay natin. Tingnan mo nga ako, naiwan na lang na nag-iisa.

067 Turing: Eh nasaan ba ang pamilya mo?

068 Pinang: Matagal ko na silang hindi kasama. May dalawampung taon na rin siguro.

Scene 5.1

(Flashback)

Sa bahay nina Pinang

069 Julia: Nay, ito nga po pala si Gary, asawa ko.

070 Pinang: Akala ko ba magtatrabaho ka lang sa Maynila para makaipon ng pampaaral mo. Hindi ko naman akaling babalik ka dito nang may asawa’t anak na.

071 Julia: Nay huwag kayong mag-alala, hindi namna kami magiging pabigat sa inyo. Nagpunta lang kami dito para personal na magpaalam. Sa Maynila na po kami titira, sa mga magulang ni Gary.

072 Pinang: Kaylan kayo magpapakasal?

073 Gary: Nag-iipon pa po kami.

074 Pinang: Hindi n’yo man lang ipinakita sa akin ang apo ko.

075 Julia: Hindi na po naisama, may sakit hi kasi si Harvy, pinabantayan ko muna sa nanay ni Gary.

076 Gary: Sige ho nanay Pinang, aalis na kami at baka ho hindi namin maabutan ang huling byahe ng bus. (aalis)

Scene 5.2

Sa bangketa.

077 Pinang: Tatlo ang mga anak ko. Lahat sila nagsipag-asawa na, eh sa hirap ng buhay hindi rin naman nila ako mabisita. Pamisan-minsan naman tinatawagan ako ng mga anak ko, d’yan sa tindahan sa kanto, kasi wala naman akong cell phone.

078 Turing: Eh nasaan ba ang asawa mo?

079 Pinang: Matagal na akong walang asawa, bata pa lang ang mga anak ko iniwan na kami nun para sumama sa babae n’ya.

080 Turing: Pareho pala tayo, yun nga lang namatay naman sa stroke yung sa akin noong isang taon.

Darating si Carding at Lito. Magsisimula na ring dumating ang iba pang nagtitinda.

081 Carding: O Pinang ang aga mong nagtinda ah. Sino itong kasama mo? Bagong tindera ba s’ya dito sa bangketa?

082 Lito: Hindi s’ya tindera dito suki yan ni Pinang.

083 Pinang: Ito nga pala si Turing. S’ya yung kinukwento ko na namakyaw ng tinda kong basahan kahapon. Nagulat nga ako at napadaan ulit s’ya dito. Turing, s’ya naman si Carding.

084 Turing: Magandang umaga ho. Mukhang masarap ho yang tinda ninyo ah.

085 Carding: Aba’y oo naman bagong luto lahat itong mga kakanin

086 Turing: Kayo po ba ang gumagawa nito?

087 Carding: Hindi eh, kinukuha ko lang d’yan sa kakilala ko. Marunong naman ako gumawa ng ganito ang kaso dito lang naman kami sa bangketa nakatira, wala nmaan kaming gamit.

088 Turing: Talaga? Lahat ba kayo any dito sa bangketa natutulog?

089 Lito: Ay oo, wala naman kaming mga pamilya dito sa Maynila eh.

090 Turing: Paano ho ba kayo napadpad dito sa Maynila?

091 Lito: Noon kasing kabataan ko nilayasan ko yung mga magulang ko. Ang sabi ko ayaw kong matulad sa tatay ko, napabayaan n’ya kami dahil sa bisyo. Napadpad ako dito sa Maynila mga dekada-ochenta pa. Nakapag-asawa naman ako kaso dahil sa hirap ng buhay, walang maayos na trabaho, wala naman akong pinag-aralan eh, kaya ayun hiniwalayan na lang n’ya ako.

Scene 5.3

(Flash back)

Sa bahay nina Lito

092 Lito: Akala ko ba napag-usapan na natin to? Di ba sabi ko naman sa’yo konting tiis lang makakahanap rin ako ng maayos na trabaho.

093 Gina: Hanggang kaylan pa ba ako magtitiis Lito? Lito manganganak na ko sa pangatlo nating anak oh, pero hanggang ngayon wala ka pa ring maayos na trabaho. Paano tayo mabubuhay ng ganito? Uuwi na lang ako sa amin, mabuti pa sa probinsya may kakainin kami ng mga anak ko.

Scene 5.4

094 Lito: Matagal-tagal na rin siguro noong huli kong nadalaw ang mga anak ko, wala naman kasi akong pagkukuhanan ng pamasahe. Gusto ko sanang tumira doon kasama nila kaso nahihiya naman ako sa mga asawa nila ayaw ko namang maging pabigat.

095 Carding: Pare-pareho lang tayo ng kapalaran. Maalat din ang kabataan ko eh kaya ganito tumanda na lang ako sa kalsada. Pero malaki naman kasi ang kasalanan ko sa mga anak ko kaya karma ko siguro ito. Noon kasi madami akong nobya, palibhasa mayroon akong maayos na trabaho. Operator ako ng palabas sa sinehan d’yan sa may Recto noong araw. Kapag walang gaanong tao, dinadala ko d’yan ang mga nobya ko. Lahat yon naanakan ko pero wala akong pinakasalan kahit isa.

Scene 5.5

(Flashback)

Sa parke.

096 Lilet: Ano Carding hindi mo ako pakakasalan? Anong sasabihin ko sa mga magulang ko?

097 Carding: Ano kaya kung ipalaglag mo na lang yan. Hindi pa ko handing magpakasal.

098 Lilet: Ano? Pati ang walang kamalay-malay na sanggol sasaktan mo? Sabihin mo sa’kin, siguro may iba ka bang nobya kaya hindi mo ko kayang panagutan no?

099 Carding: Wala, wala ikaw lang ang babae sa buhay ko. Hindi naman sa ayoko ng responsibilidad, hindi pa lang talaga ako handa.

100 Lilet: Wala ka talagang kwenta! Alam mo bang dahil dito pwede akong mapatay ni papa? Tapos na tayo ayaw kong gisnan ng anak ko ang iresponsableng lalaki na tulad mo!

Scene 5.6

101 Carding: Siguro sa mahigit sampung naging anak ko mga tatlo lang ang nakilala ko sa kanila. Pero ngayon, kahit sa tatlong anak kong yon wala na rin akong balita.

102 Isa: Nakakalungkot naman pala ang buhay mo, maigi pa rin ako kahit papaano dahil nakakausap ko pa yung dalawang anak ko. Eh kaya nga ako nagtatrabaho pa hanggang ngayon para may maipadala man lang ako sa kanila sa Cebu. Dahil wala rin namang hanapbuhay na maayos doon ang mga anak ko.

103 Pinang: Huwag na ninyong masyado pang isipin ang nakaraan. Ang mahalaga ngayon eh may pamilya na rin tayo hindi ba? Sino-sino pa ba ang magtutulungan sa kalsada, eh di tayo-tayo rin?

104 Turing: OO nga naman. Tama si Pinang, sa ganitong edad, wala nang iba pang mas makapagpapaligaya sa atin bukod sa isang pamilyang kakalinga at magmamahal.

105 Lito: Sinabi n’yo pa, kung wala siguro kayo ay baka matagal na akong namatay dito sa bangketa.

 

Scene 6

Makikitang nagsisinop na ng tinda

ang mga tindera at aalis.

Maiiwan ang ilang palaboy.

Magsisimulang maglatag ng higaan.

106 Carding: Taga-saan ba si Turing?

107 Pinang: Taga d’yan lang sa subdibisyon.

108 Isa: Kahit papaano ay maganda siguro ang buhay n’ya ano?

109 Pinang: Siguro kasi lagi naman s’yang nakapustura. At saka mukhang inaalagaan s’ya ng anak n’ya.

110 Lito: Nakakalungkot lang isipin na wala tayong mga pamilya na kumakalinga rin sa atin.

111 Isa: Sana naman ay dumating yung araw na hindi na tayo matutulog sa kalsada. Aba’y sumasakit na ang likod ko sa lamig ng semento.

112 Lito: Darating pa kaya iyon?

113 Carding: Hay, eh wala naman sigurong masamang mangarap.

Magsisitulog na ang lahat. May darating na dalawang lasing.

114 lasing 1: Pare, ang sabi ko sa’yo huwag kang makikipagtalo dun kay pareng Chukoy. Tingnan mo, napalayas tayo sa inuman. (itatapon ang upos na sigarilyong hawak)

115 lasing 2: Pinagtanggol lang kita pare. Pasalamat yang Chukoy nay an ayaw ko ng away kundi baka binangasan ko yan.

116 lasing 1: Tara na pare, ihahatid na kita baka nagwawala na si mareng Josie.

117 lasing 2: Hayaan mo y’on sanay na ko sa asawa kong daig pa ang tandang pumutak. (Magtatawanan)

Maya-maya ay magsisimulang magliyab ng mga panindang nalaglagan ng upos na sigarilyo.)

118 palaboy 1: Mga kasama gising may sunog!

119 palaboy 2: Dali nasusunog ang mga paninda. Kumuha kayo ng tubig dali!

120 Isa: Pinang, Lito, Carding, gising, nasusunog ang bangketa!

Tapos ng Unang Yugto

 

Ikalawang Yugto

Scene 1

Sa sala nina Turing.

Kinabukasan.

121 Ana: Lola ang dami naman po ng ulam na dala n’yo. Saan po ba kayo pupunta?

122 Turing: Pupunta ako sa bangketa. Dadalhan ko ng meryenda yun mga kaibigan kong tinder doon.

123 Ana: Napapansin ko nga na parang palagi po kayong masaya ngayon ah. Sino-sino po ba ang mga kakwentuhan ninyo doon?

124 Turing: Eh mga kaedaran ko din sila. Mga wala na silang pamilya kaya sa bangketa na lang sila natutulog. Naisip ko dalhan sila ng ulam para naman makakain sila ng maayos.

125 Ana: Ang bait talaga ng Lola ko.

Darating si Joy.

126 Joy: Lola, may check-up po kayo ngayon?

127 Turing: Hindi apo, pupunta lang ako d’yan sa bangketa. Dadalhan ko ng ulam yung mga kaibigan ko na nagtitinda d’yan.

128 Joy: Speaking of, nagkasunog d’yan sa bangketa kagabi ah, nabasa ko lang sa facebook. Parang halos lahat ng stalls at paninda nasira daw eh.

129 Turing: Ha?! Eh tara na apo, punatahan na natin sila agad!

 

Scene 2

Sa bangketa. Makikita

ang sunog na mga gamit.

130 Turing: Pinang! Isa!

131 Pinang: Turing! Nandito kami(umiiyak).

132 Turing: Kumusta kayo? May nasaktan ba sa inyo?

133 Pinang: Ayos lang naman kami, yun nga lang lahat ng paninda namin natupok (umiiyak)

134 Lito: Pati nga kamo higaan at damit hindi naming naisalba eh.

135 Carding: Mabilis lang na nawala lahat, bago pa dumating ang mga bumbero eh natupok na. Wala na rin yung aming mga puhunan.

136 Isa: Paano na tayo nito…

137 Turing: Ay s’ya sumama muna kayo sa amin habang wal pa kayong matutuluyan.

138 Joy: (pabulong) Pero Lola, hindi po papayag si mama, kilala n’yo naman poi yon ayaw n’ya ng may kung sino-sinong pinapapasok sa bahay.

139 Turing: Ako na ang bahalang magpaliwanag kay Anita. Hindi ko naman sila kayang tiisin dito.

 

Scene 3

Sa sala nina Turing.

140 Anita: Nay, ba’t n’yo naman po sila dinala dito? Hindi naman po tayo charity center.

141 Turing: Anak, kahit pansamantala lang sana hangga’t wal pa silang matutuluyan.

142 Anita: Nanay naman eh, dapat ho inilapit n’yo na lang sila sa barangay, at least doon pwede na silang dalhin sa shelter.

143 Turing: Hindi ba pwedeng dito muna sila habang hindi pa natin sila nailalapit sa barangay?

144 Anita: Ano pa nga ba, hindi naman kayo nakikinig sa akin. Ayoko lang sana na may kung anu-ano ho silang gagalawin dito dahil mahirap na ho, nag-iingat lang ho tayo.

145 Turing: Ako na ang bahala anak. Mababait naman sina Pinang.

Aalis si Anita.

146 Turing: pasensya na kayo sa anak ko ah. Ganyan lang yan magsalita pero mabait yan. Dito muna kayo sa amin habang hindi pa tayo nakakalapit sa barangay.

147 Isa: Naku Turing, salamat! Maraming salamat!

148 Carding: Para hindi naman nakakahiya, maghahanapbuhay pa rin kami kahit nandito kami. Marunong naman ako gumawa ng kakanin eh.

149 Pinang: Ako rin kayang-kaya kong tahiin yung mga basahan na tinitinda ko.

150 Turing: Tamang-tama, matagal ko nang hindi nagagamit yung sewing machine d’yan, eh kinakalawang na maiging magamit para hindi masira.

151 Isa: Pwedeng-pwede akong tumulong sa pananahi ni Pinang. Madali lang naman magtahi eh

152 Lito: Kung gayon magpapaturo naman ako kay Carding gumawa ng kakanin para mas madali tayong makabangon.

153 Turing: Aba’y maganda yang naisip n’yo bukas na bukas simulant na natin ang pagnenegosyo!

Scene 4

Sa barangay.

154 Kap: Ano po ba ang maipaglilingkod ko sa inyo ma’am?

155 Anita: Naghahanap ho kasi kami ng libreng Home for the Aged. Mayroon po kasi kaming kinupkop na apat na matatanda na dati hong nakatira d’yan sa nasunog na bangketa.

156 Kap: Meron ho tayong mga libreng Home for the Aged. Yung nga lang dito po sa atin, ang pinakamalapit na ho siguro ay ang GRACES o Golden Reception and Action Center for the Elderly and Other Special Cases sa Quezon City po ma’am. Sandali ho at ibibigay ko po ang address sa inyo.

157 Anita: Marami ho bang dinadala doon? Saka maaalagaan ho kaya sila ng mabuti doon?

158 Kap: Opo naman. Sa katunayan, mas ina-advice po namin na kapag meron po talagang mga nakatatanda na nakikita nating nasa kalasada, mas maigi ho na dalhin na lamang sa mga shelter dahil doon po ay may maayos silang matutuyan, makakin at mabibigyan pa ng medical attention. Maganda ho ang ginawa ninyong paglapit sa amin ma’am. Ito po ang kanilang address at contact number. (May iaabot na papel).

159 Anita: Maraming salamat po.

 

Scene 5

Sa terrace. Makikita ni Anita na

busy sina Turing.

 

Maririnig ang mga paboritong tugtugin ni Turing. Ang mga lolo at lola ay napapaindak sa tugtugin.

160 Anita: May, ano po ba ang ginagawa ninyo?

161 Turing: Eh naisip nina Pinang na ipagpatuloy yung paggawa nila ng kakanin sakapagtatahi ng basahan para makatulong sa atin.

162 Anita: Naku salamat ho. Eh hindi n’yo naman ho kailangang gawin yan dahil nakausap ko naman na ho yung taga-shelter. Ang sabi nila ay baka next week ay pwede na tayong magpunta doon. Ihahanda lang nila ang mga gagamitin ninyo.

163 Pinang: Ay salamat ho. Eh syempre ho gusto pa rin naming makatulong sa inyo habang nandito kami.

164 Isa: Eh sana lang ay pwede pa rin ako maghanap-buhay pagdating doon dahil inaalala ko rin yunng mga apo ko sa probinsya.

165 Lito: O siya, ipagpatuloy na natin ito para makabenta tayo agad. Para naman bago tayo pumunta sa shelter ay makapagpadala ka pa sa Cebu, at nang masabi mo na rin sa mga anak mo ang nangyari sa atin.

166 Anita: Mukhang masarap yang niluto ninyo ah. Pwede ba akong bumili ng isa?

167 Carding: Ay syempre ako galing yata ako gumawa ng kakanin!

168 Isa: Ayan Carding may Buena-mano ka na. Magandang senyales yan sa negosyo natin!

(magtatawanan ang lahat).

169 Pinang: Maraming salamat talaga Turing at kinupkop ninyo kami. Akala ko talaga ay sa habang buhay na lang kaming nasa kalsada. Dahil sa inyo magkakaroon na kami ng bagong tahanan.

170 Turing: Ay sus, ako nga ang natutuwa dahil nakatulong ako sa inyo.

171 Anita: Totoo po iyan. Simula ho noong namatay si itay, sobra ho talagang nalungkot si inay. Pero noong nakilala n’ya ho kayo, araw-araw ko na siyang nakikitang tumatawa. Kaya malaki rin ho ang pasasalamat ko sa inyo.

172 Lito: O tara na, ilabas na natin ang mga paninda para makabenta na tayo.

Scene 6

Sa kwarto ni Turing.Kinagabihan.

Makikita si Turing na nagbuburda

173 Ana: Ano po yan Lola? Gabi nap o ah, hindi pa po ba kao inaantok?

174 Turing: Hindi pa apo. Nagbuburda ako ng mga panyo para sa inyo.

175 Ana: Talaga po? Marunong po pala kayo n’yan? Ngayon ko lang po kayo nakitang nagburda Lola.

176 Turing: Aba’y oo naman, ang mga kababaihan noong panahon ko ay tinuturuan ng mga ganitong gawaing kamay.

177 Ana: Gusto ko rin po matuto n’yan! Pwede ko po bang makita? Wow! Ang ganda!

178 Turing: Pwede mo bang tawagin si Joy at ang mama mo, para maibigay ko ang mga panyong ito?

179 Ana: Sige po. (aalis)

Babalik si Ana kasama si Joy at Anita makalipas ang ilang minute.

180 Ana: Ma, tingnan n’yo po itong regalo ni Lola sa’tin!

181 Joy: Wow! Ang ganda naman nito Lola!

182 Turing: Talaga? Nagustuhan ninyo?

183 Joy: Opo Lola. Ang linaw pa po ng mga mata ninyo. Napakalinis po ng pagkakatahi nito.

184 Turing: Salamat apo.

185 Ana: Lola bakit n’yo po pala kami binibigyan ng regalo? Ano po bang meron?

186 Turing: Wala naman apo gusto ko lang kayo bigyan ng espesyal na mga alaala. Masayang-masaya talaga ako na kayo ang pamilya ko. Sa edad kong ito, kahit mahina na ako hindi n’yo ako pinabayaan kahit minsan, kaya nagpapasalamat ako sa Diyos na kayo ang ibinigay Niya sa akin.

187 Joy: Parang nagiging ma-drama po yata kayo nitong mga nagdaang araw ah Lola.

188 Anita: Sige na mga anak gabi na, magsitulog na tayo. Inay, huwag po kayong magpupyat ah ipagpabukas n’yo na po ang pananahi.

189 Turing: Hindi anak, tapos na ito. Matutulog na rin ako.

Scene 7

Sa sala. Kinabukasan.

190 Pinang: Anong oras na ba? Mukhang tanghali nang nagising si Turing ngayon ah.

191 Isa: Oo nga ano. May sakit ba siya ngayon?

192 Anita: Magandang umaga ho sa inyo. Aba, alasis pa lang ay nakaluto na ho pala kayo ng kakanin!

193 Carding: Oo Anita, kailangan talaga maaga para madami rin ang mabenta.

Humahangos na papasok si Ana.

194 Ana: Nay, si Lola po kanina ko pa po siya ginigising, pero hindi po s’ya nagigising!

195 Anita: Ha?!

Nagmamadali na pupunta ang lahat sa kuwarto ni Turing.

Scene 8

Sa sala. Makikita ang

lahat na nakasuot ng itim.

196 Anita: Ngayong araw na rin pala ang alis ng mga Lolo at Lola ninyo. Nakakalungkot naman dahil kalilibing pa lang ni Inay. Kung isipin napamahal na rin sila sa atin ano?

197 Ana: Ma, hindi po ba pwede na dito na lang sila sa atin?

198 Anita: Gusto ko mang gawin iyan pero hindi naman natin sila kayang suportahan lahat. Sa edad nina nanay Pinang, kailangan na nila ng sapat na pagkain, gatas, vitamins, hindi natin kaya i-provide lahat iyon.

Darating sina Pinang at Isa.

199 Pinang: Pwede ba kami makisali sa usapan ninyo?

200 Anita: Nanay Pinang, Nanay Isa, kayo po pala. Maupo po kayo.

201 Isa: Eh narinig namin ang usapan ninyo. Huwag kayong mag-alala, pupwede n’yo naman kami dalawin sa shelter eh. At saka ayaw rin naman namin maging pasanin pa ninyo sa araw-araw.

202 Pinang: Masaya na kami na pinatuloy n’yo kami dito kahit saglit na panahon lamang. Kung tutuusin, higit pa sa matutuluyan ang inalok ninyo, kundi isang napakagandang pamilya. Maraming salamat sa inyo.

Scene 9

Sa tapat ng shelter. Makikita ang

Apat na Lolo at Lola.

203 Carding: Hay, nandito na tayo sa bago nating tahanan!

204 Pinang: Sayang at hindi ito nakita ni Turing ano?

205 Lito: Oo nga eh nakakalungkot naman na hindi tayo nagkasama-sama ng matagal.

206 Isa: Sinabi mo pa, pero ang mahalaga mananatili s’ya sa ating alaala.

207 Lito: Tama, magkakaibigan tayong lahat hanggang sa huli nating hininga.

Magtatawanan ang lahat.

WAKAS